Jerzy Tynecki (ur. 10 kwietnia 1935 w Rumianie, zm. 3 stycznia 1992 w Łodzi) – polski historyk literatury, bibliotekarz, pracownik Uniwersytetu Łódzkiego oraz Biblioteki Uniwersyteckiej w Łodzi.

Życiorys W latach 1952–1957 studiował polonistykę na Uniwersytecie Łódzkim (UŁ). W 1969 doktoryzował się na Wydziale Filologicznym UŁ na podstawie rozprawy Zarys monograficzny życia i twórczości Tadeusza Micińskiego (promotor prof. dr Zdzisław Skwarczyński). W 1972 złożył państwowy egzamin dla bibliotekarzy dyplomowanych. W 1977 zdał kolokwium habilitacyjne zakończone pozytywną uchwałą Rady Wydziału Filologicznego UŁ w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych, której nie zatwierdziła Centralna Komisja Kwalifikacyjna ds. Kadr Naukowych.

Przedmiotem jego zainteresowań historycznoliterackich była głównie twórczość Tadeusza Micińskiego i Emila Zegadłowicza.

Pracował kolejno w Archiwum Państwowym w Łęczycy (1956–1958), Łódzkim Domu Kultury (1959–1964), Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej w Łodzi (1965–1967), Bibliotece Uniwersyteckiej w Łodzi (1968–1972), a w latach 1972–1982 na stanowisku adiunkta w Zakładzie Literatury Nowożytnej Instytutu Filologii Polskiej UŁ.