Był dwukrotnie żonaty. 1 lipca 1880 poślubił Teklę z Terleckich Wędrowską, wdowę, zmarłą w 1913, a po jej śmierci 19 lutego 1919 zawarł związek małżeński z Emilią z Jankowiczów Grill, wdową po kapelmistrzu wojskowym Matuszu. Z pierwszego małżeństwa miał syna Kazimierza (1884–1918). Ostatnie lata życia spędził w trudnych warunkach materialnych, mieszkając w suterenie pałacyku przy ulicy Bernardyńskiej 12.
Zmarł 24 lutego 1929 w Lublinie, pochowany na cmentarzu przy ulicy Lipowej (sektor 24, grób 37).
Twórczość Jako kompozytor miał w dorobku preludia i fugi na organy, msze, pieśni religijne, utwory chóralne. Ballada Czarny szal do słów Kornela Ujejskiego została w 1895 wyróżniona w Konkursie Pieśni Polskiej zorganizowanym przez redakcję „Echa Muzycznego” w Warszawie. Z kolei oratorium Święty Wojciech przyniosło Brankiewiczowi drugą nagrodę w konkursie z okazji 10-lecia Chóru im. świętego Wojciecha przy kościele św. Jacka w Avondale pod Chicago (1907). Skomponował, a także wspólnie z malarzem i poetą Władysławem Barwickim napisał libretto do dwuaktowej opery Grażyna na podstawie poematu Mickiewicza, ale dzieło uległo zniszczeniu w katastrofie okrętu w drodze na konkurs w Stanach Zjednoczonych w czasie I wojny światowej. W rękopisie Brankiewicz pozostawił pamiętniki.