Zdaniem Zofii Jaremko-Pytowskiej Piotr Mercadier, główny bohater Pasażerów z dyliżansu, stanowi „jedną z najposępniejszych i najbardziej drażniących” kreacji Aragona, ocenioną dalece surowiej, niż inny antyprzykład – tytułowa postać powieści Aurelian. Chcąc wzmocnić ideowy przekaz utworu, Aragon celowo dokonywał zresztą przerysowania postaci i nie krył pogardy dla postawy Mercadiera, co zdaniem tej samej autorki całkowicie przekazywał czytelnikom.
Ukazując kolejne klęski moralne Mercadiera – rozbicie rodziny, niezdolność do miłości, poczucie bezsensu podejmowanych działań – pisarz wskazuje reprezentowany przez bohatera wybujały indywidualizm jako praprzyczynę jego postępującego upadku. Główna postać Pasażerów z dyliżansu nie jest zainteresowana żadną aktywnością społeczną, skupia się wyłącznie na zachowaniu wolności własnej, którą pojmuje jako niepodejmowanie żadnych zobowiązań, a co za tym idzie – nieustanne wykluczanie się ze wszelkich społeczności i całkowitą samotność. Bohater ostentacyjnie ignoruje rozgrywające się w kraju i za granicą wydarzenia (afera Dreyfusa, ludobójstwo Ormian), nie chcąc nawet wyrazić swojego sądu na ich temat. Aragon nie wyklucza przy tym inteligencji Mercadiera ani jego zdolności do dokonywania – w ograniczonym zakresie – trafnej analizy społecznej.