Jan Białostocki (ur. 14 sierpnia 1921 w Saratowie, zm. 25 grudnia 1988 w Warszawie) – polski historyk sztuki.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana, muzyka, i Walentyny z domu Wereninow. W 1939 ukończył IV Gimnazjum Państwowe im. Adama Mickiewicza w Warszawie.
W czasie okupacji niemieckiej studiował na tajnym Uniwersytecie Warszawskim filozofię u Władysława Tatarkiewicza i Tadeusza Kotarbińskiego. Po powstaniu warszawskim od września 1944 do maja 1945 przetrzymywany był w hitlerowskich obozach koncentracyjnych Grossrosen, Mauthausen i Linz III.
Po powrocie do Warszawy, w 1945 został asystentem Michała Walickiego w Zakładzie Historii Sztuki Średniowiecznej UW oraz podjął pracę w Muzeum Narodowym w Warszawie. W 1946 uzyskał magisterium z estetyki u Władysława Tatarkiewicza. Był wieloletnim pracownikiem naukowo-dydaktycznym Uniwersytetu Warszawskiego, w którym pełnił m.in. obowiązki kierownika Zespołu do Badań Doktryn Artystycznych (od 1969), kierownika Zakładu Historii Sztuki Powszechnej Nowożytnej (od 1971), przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Historii Sztuki (od 1975), dyrektora tego Instytutu (od 1984).