w marcu 1931 r. odbyło się posiedzenie Rady Kościoła i wtedy to zapadła decyzja o przeniesieniu siedziby kościoła z Bydgoszczy do Warszawy. W wyniku działań ewangelizacyjnych w mieście pozostał jednak zbór adwentystyczny.
W 1931 roku grupa adwentystów pod przewodnictwem lekarza Alfreda Kubego odeszła z Kościoła i w 1932 roku założyła Autonomiczny Zbór Adwentystów Dnia Sobotniego. Do nowego Kościoła dołączyło większość bydgoskich adwentystów Dnia Siódmego i kilku wyznawców z Torunia. Do końca istnienia Zboru Adwentystów Dnia Sobotniego zwolennicy Kubego byli w konflikcie z innymi adwentystami.
Dom modlitwy Pierwszy dom modlitwy urządzono w latach 20. XX wieku przy ul. Zduny, później w prywatnym mieszkaniu i dopiero w latach 30. wybudowany został własny kościół przy ul. Lipowej.
Działalność Bydgoscy adwentyści dużą wagę przywiązują do niesienia pomocy ludziom potrzebującym, nie tylko jednak współwyznawcom. A że wielka jest troska adwentystów o ludzkie zdrowie (obowiązuje ich zakaz picia alkoholu, palenia papierosów, używania narkotyków i spożywania wieprzowiny), dlatego też duchowni tego kościoła oraz jego członkowie aktywnie uczestniczą m.in. w pracach Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego.
Zobacz też Obiekty sakralne w Bydgoszczy Struktury wyznaniowe w Bydgoszczy
Przypisy
Bibliografia
Szach Jerzy, Vogel Tadeusz. Bydgoskie świątynie. [w.] Kalendarz Bydgoski 1983.
Bydgoszcz Adwentystów Dnia Siódmego