thumb|300px|Strona podręcznika języka gudżarati Pismo gudżarati (gudżarati: ગુજરાતી લિપિ gujǎrātī lipi) – alfabet sylabiczny, odmiana północnoindyjskiego pisma dewanagari, używana do zapisywania języka gudżarati.
Historia Najstarszy zachowany dokument w tym alfabecie pochodzi z końca XVI w., natomiast pierwszy tekst drukowany – z końca XVIII w. Do końca XIX w. był w zasadzie używany jako pismo odręczne stosowane w korespondencji, w rachunkach handlowych itd. Z tego względu nazywano go także śarāphī (pismo bankierskie), vāṇiāśāī lub mahājanī (pismo kupieckie).
Charakterystyka Podobnie jak w innych alfabetach indyjskich, podstawą pisma jest sylaba rozumiana jako spółgłoska z domyślną samogłoską „a”. Inne samogłoski zapisywane są w pełnej, niezależnej postaci tylko w nagłosie, poza tym jedynie jako znaki diakrytyczne przy spółgłoskach.
Samogłoski NiezależneZnaki diakrytyczneZnaki diakrytyczne z ક „k”TransliteracjaIPANazwa znaku diakrytycznegoઅકa આાકાā kānoઇિકિihrasva-ajjuઈીકીīdīrgha-ajjuઉુકુuhrasva-varaṛũઊૂકૂūdīrgha-varaṛũઋૃકૃr̥એેકેek mātraઐૈકૈaibe mātraઓોકોkāno ek mātraઔૌકૌaukāno be mātraઍૅકૅâઑૉકૉô
ર r, જ j i હ h tworzą nieregularne formy રૂ rū, જી jī oraz હૃ hṛ.