Autonomiści włoscy upowszechniali swoje idee za pomocą własnych mediów – gazet Czerwone zeszyty i Klasa robotnicza, których głównymi twórcami byli Negri i Tronti, oraz nielegalnych stacji radiowych, jak bolońskie Radio Alice. Z kolei autonomistyczny ruch studencki wyewoluował w kierunku prowadzenia akcji bezpośrednich - odmowy płacenia rachunków za dostawy wody i prądu oraz okupacji uniwersytetów.

Po wybuchu bomby na Piazza Fontana w Mediolanie w grudniu 1969 oraz po kilku podobnych atakach w Rzymie (za co autonomiści nie byli odpowiedzialni), ruch stał się obiektem zmasowanej akcji ze strony policji włoskiej. Po zabójstwie Alda Moro przez Czerwone Brygady autonomiści zostali uznani za współwinnych tego wydarzenia. 12 tys. aktywistów radykalnej lewicy zostało aresztowanych, ok. 600 uciekło z Włoch.

Francja Pierwszą grupą realizującą w swoim działaniu koncepcje autonomistyczne była organizacja Socjalizm lub Barbarzyństwo, na której czele stał filozof Cornelius Castoriadis. Grupa ta skupiała się na krytyce stalinizmu oraz krajów Bloku Wschodniego, których ustrój uważała za deformujący idee socjalistyczne biurokratyczny kolektywizm.