Kolej aglomeracyjna w Sztokholmie (szw. Stockholms pendeltåg) – system kolei aglomeracyjnej w Sztokholmie i obszarze metropolii sztokholmskiej. Sieć składa się z czterech linii, na które składają się łącznie 54 stacje. Cała sieć kolejowa kolei aglomeracyjnej ma 241 km długości. W dzień roboczy z kolei korzysta średnio 230 000 osób (2009).
Historia Geneza systemu W latach 60. XX wieku miasto Sztokholm razem z hrabstwem Sztokholm zawarły porozumienie na podstawie którego powstała organizacja Storstockholms Lokaltrafik (w skrócie SL). Jej zadaniem jest organizacja i zarządzanie transportem publicznym na terenie całego hrabstwa, tzw. „Wielkiego Sztokholmu”. Dzięki temu mogło dojść do m.in. ujednolicenia taryfy przewozowej. Już od 1 sierpnia 1966 roku możliwe były bezpłatne przesiadki między liniami różnych operatorów.
Pierwsze pociągi Pierwsze pociągi wyjechały w trasę 12 maja 1968 roku na trasie między Kungsängen oraz Södertälje S (obecnie: Södertalje hamn). Między dwoma stacjami w Södertalje (S oraz C) kursował specjalny pociąg dojazdowy. Wszystkie pociągi obsługiwane były przez spółkę SJ AB. Z uwagi na istniejący równolegle ruch pozostałych pociągów, ustalono stały takt 30 minut.