– protokół umożliwiający bezpieczne uwierzytelnienie jednej ze stron w drugim systemie, który ma kilka zalet w porównaniu do konwencjonalnych technik uwierzytelniania przy pomocy haseł: Hasło nie jest przesyłane w jawnej postaci Hasło nie jest przechowywane na serwerze w jawnej postaci Nie jest możliwe odtworzenie haseł, ani powtórne logowanie przy pomocy danych przechwyconych z podsłuchiwanej komunikacji (nawet odszyfrowanej) Jeśli klient zna prawidłowe hasło, a serwer odpowiednie dane, po przeprowadzeniu protokołu obie strony będą miały kryptograficznie silny klucz który można użyć np. do szyfrowania dalszej części ruchu Nie jest możliwe podszywanie się pod dowolną ze stron w dowolnym momencie działania protokołu.
Algorytm bazuje na obliczeniowej trudności problemu logarytmu dyskretnego w ciałach skończonych. Jest on podobny w swej idei do protokołu Diffiego-Hellmana. Algorytm został opracowany na Uniwersytecie Standforda, między innymi przez Tom Wu. Pierwsze wersje protokołu pojawiły się w połowie lat 90, a we wrześniu roku 2000 opublikowano dokument oraz opisujące abstrakcyjny protokół oraz rozszerzenie protokołu Telnet używające go. Ulepszona wersja protokołu (SRP-6 oraz SRP-6a), umożliwiająca wymianę również pewnych dodatkowych stałych oraz zmniejszająca ilość komunikatów, została opublikowana w roku 2002.