Sonata wiolonczelowa g-moll op. 65 – sonata na fortepian i wiolonczelę skomponowana przez Fryderyka Chopina w latach 1845–1847. Jeden z czterech utworów kameralnych Chopina.
Jest to ostatni utwór Chopina wydany za jego życia z numeracją opusową.
Historia Chopin rozpoczął komponowanie opusu 65 podczas pobytu w Nohant w 1845 r. Praca nad utworem trwała z przerwami i nastręczała kompozytorowi trudności, o czym sam wspominał, a co zdaniem Ignaza Moschelesa jest widoczne w zapisie nutowym. Znanych jest ponad dwieście szkiców Sonaty, które znajdują się w zbiorach Towarzystwa im. Fryderyka Chopina oraz w zbiorach prywatnych w Paryżu. Część z tych zbiorów uporządkował Ludwik Bronarski.
Fragment utworu Chopin grał z Auguste’em Franchomme’em w grudniu 1845 r. Prace kontynuowane były podczas kolejnego pobytu w Nohant, w okresie od maja do października 1846 r. Adam Zamoyski sugeruje, że słowa kompozytora w liście z 8 lipca 1846 r. do Franchomme’a odnoszą się właśnie do prac nad Sonatą wiolonczelową.