dzisiaj inaczej by je napisał.
Budowa thumb|360px|Pierwsze takty Tria g-moll (wyd. 1880) Trio op. 8 jest jednym z czterech utworów kameralnych napisanych przez Chopina, w tym jedynym skomponowanym na skrzypce, wiolonczelę i fortepian.
Utwór składa się z czterech części: Allegro con fuoco (249 taktów) Scherzo: Vivace (137 taktów) Adagio sostenuto (82 takty) Finale: Allegretto (303 takty)
W porównaniu do koncertów fortepianowych Chopina, część pierwsza Tria charakteryzuje się mniejszymi kontrastami pomiędzy tematami muzycznymi, które skupione są wokół tonacji zasadniczej – g-moll (brak wyraźnych modulacji).
Podczas komponowania Chopin wykorzystał wiedzę na temat kontrapunktu, którą poznał podczas nauki u Elsnera. W części drugiej kompozytor zastosował technikę imitacyjną, jednak polifonia stanowi niewielki fragmentu faktury utworu.
W liście do Wojciechowskiego z 3 października 1829 r. Chopin pisał, że w Trio śpiew basowy powinien dominować aż do górnego es wiolinu w 5-tym takcie, o czym ci niepotrzebnie pisać, bo czujesz.
Wydania thumb|Okładka pierwszego wydania angielskiego Utwór ukazał się drukiem na początku 1833 r. w Paryżu nakładem Maurice’a Schlesingera jako Premier Trio pour Piano, Violon et Violoncelle.
W wydaniu Dzieł Wszystkich Fryderyka Chopina op.