lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.

W 1938 wybrany z ramienia PPS do Rady Miejskiej Warszawy.

We wrześniu 1939 uczestniczył w wojnie obronnej jako podporucznik 82 pułku piechoty. 6 października 1939 w Woli Gułowskiej, po kapitulacji Samodzielnej Grupy Operacyjnej Polesie, dostał się do niemieckiej niewoli. Do maja 1945 przebywał w niemieckich oflagach.

Po powrocie do kraju włączył się w działania konspiracyjnej PPS-WRN. Był przeciwnikiem dalszej działalności konspiracyjnej i w październiku 1945 wraz z Zygmuntem Żuławskim wszedł do Komitetu Organizacyjnego Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej będącej kontynuacją przedwojennej PPS. Po nieudanej próbie legalizacji PPSD w grudniu 1945 wstąpił do „lubelskiej” PPS.

W lutym 1946 wybrany został członkiem egzekutywy Wojewódzkiego Komitetu PPS w Warszawie, jednak jego wybór nie został zatwierdzony przez Centralny Komitet Wykonawczy. W październiku 1948 usunięty z „lubelskiej” PPS. Później zaprzestał aktywności politycznej.

Od grudnia 1945 członek Rady Adwokackiej w Warszawie. Od 1952 prowadził praktykę adwokacką w ZA nr 1 w Warszawie. Od 1956 dziekan Rady Adwokackiej. Pełnił tę funkcję przez dwie kadencje. Od 1964 wiceprezes Naczelnej Rady Adwokackiej. Pracował w Zespole Adwokackim oraz do 1964 był głównym radcą prawnym ZUS.