Wojny burskie thumb|240px|Słynne zdjęcie z okresu II wojny burskiej – (od lewej) P.J. Lemmer, D.L. Botha, C.I. Pretorius, żołnierze afrykanerscy Do upadku Wolnego Państwa Oranii i Transwalu przyczyniło się odkrycie złóż złota i diamentów w latach 60., 70. i 80. XIX wieku zaczęto odkrywać w różnych miejscach (przede wszystkim w paśmie górskim Witwatersrand) w obu państwach pokłady złota i diamentów. Doprowadziło to do napływu zarówno zorganizowanego kapitału brytyjskiego, jak i indywidualnych kopaczy (nazwanych uitlanderami). Byli oni traktowani z niechęcią przez rodowitych mieszkańców, ciągle trudniących się przede wszystkim uprawą i hodowlą bydła. Wielka Brytania dążyła do pozbawienia suwerenności państw burskich, a tym samym do uzyskania kontroli nad ich bogactwami naturalnymi. Doprowadziło to do dwóch wojen pomiędzy Wlk. Brytanią a Transwalem i Wolnym Państwem Oranii, tzw. wojen burskich. II wojna burska, rozgrywająca się w latach 1899–1902, doprowadziła do aneksji Transwalu i Wolnego Państwa Oranii. Oznaczało to konieczność podporządkowania się konserwatywnych Burów imperium, z którego wyemigrowali siedemdziesiąt lat wcześniej. Zaczęli więc umacniać swoją świadomość narodową, zbudowaną na wspólnej historii, kulturze, języku i wyznaniu.