Grupa janówecka – zaliczane do kręgu lendzielsko-polgarskiego nowe wzorce inwentarza ruchomego, w szczególności ceramiki, którą cechowało cienkościenność i ornament ryty, malowany czerwoną lub białą farbąPojawiły się one wraz z oddziaływaniami, które docierały spoza Sudetów na Równinie Wrocławskiej.. Materiały tego rodzaju znane są głównie ze stanowiska w Janówku w powiecie dzierżoniowskim.
W grupie tej widoczne są zarówno oddziaływania z tzw. morawsko-słowackiej ceramiki malowanej kultury lendzielskiej, jak i silne podłoże kulturowe o tradycjach ceramiki kłutej. Zespół grupy janóweckiej stanowi najstarszy I horyzont kultury lendzielskiej na Dolnym Śląsku. Pierwszym charakterystycznym wyróżnikiem tego materiału jest duża frekwencja naczyń misowatych, zarówno głębokich jak i płytkich, zbliżonych do talerzy, których cechą szczególna jest wyraźny, ostry załom, oddzielający partię przydenną naczynia od silnie wychylonego brzegu. Naczynia te nie posiadają żadnej ornamentyki wklęsłej, natomiast bardzo częstym motywem są umieszczane na wysokości ostrego załomu płaskie guzy. Samo naczynie odznaczało się bardzo starannym opracowaniem powierzchni, graniczącym niekiedy ze świeceniem.