Longin Łozowicki (ur. 22 grudnia 1926 w Czołnicy Nowej, zm. 21 czerwca 2013 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego, dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1977–1990), członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983), członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (1980–1986), poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989).
Życiorys Syn Kazimierza i Dionizy z Chodorowskich. Od marca 1943 do lutego 1944 był członkiem samoobrony polskiej we wsi Przebraże. W marcu 1944 wstąpił jako ochotnik do ludowego Wojska Polskiego. Początkowo przebywał w Punkcie Zbornym w Sumach. Został skierowany do Centralnej Szkoły Podchorążych w Riazaniu. Po jej ukończeniu, w październiku 1944 został promowany na podporucznika w korpusie oficerów piechoty przez gen. Karola Świerczewskiego. Po promocji został dowódcą plutonu w Podoficerskiej Szkole Polityczno-Wychowawczej 7 Dywizji Piechoty stacjonującej w Białce koło Radzynia Podlaskiego. Od grudnia 1944 do kwietnia 1946 był zastępcą dowódcy 1 kompanii ckm ds. polityczno-wychowawczych w 37 Pułku Piechoty. W jego szeregach brał udział w forsowaniu Nysy Łużyckiej, na Łużycach i w Sudetach. W kwietniu 1945 kontuzjowany pod Daubitz. Po zakończeniu działań wojennych jako dowódca kompanii tego samego pułku pełnił służbę graniczną i uczestniczył w walkach z oddziałami Narodowych Sił Zbrojnych.