W czerwcu 1968 został szefem sztabu – zastępcą dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. 6 października 1970 został awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1970 przewodniczący Rady Państwa PRL marszałek Polski Marian Spychalski. W okresie od września 1972 do stycznia 1975 dowodził 3 Korpusem OPK we Wrocławiu. W styczniu 1975 powrócił na stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. W kwietniu 1975 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.
15 marca 1977 został mianowany przez ministra obrony narodowej, gen. Wojciecha Jaruzelskiego dowódcą Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (na miejsce gen. Romana Paszkowskiego). 5 października 1978 Rada Państwa PRL awansowała go na stopień generała dywizji. Nominację wręczył mu w Belwederze 11 października 1978 przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. W okresie stanu wojennego w Polsce był od grudnia 1981 do lipca 1983 członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. 15 września 1988 awansowany uchwałą Rady Państwa do stopnia generała broni. Nominację wręczył mu w Belwederze 11 października 1988 przewodniczący Rady Państwa gen. armii Wojciech Jaruzelski.