Od sierpnia 1952 pełnił obowiązki, a od lutego 1954 był zastępcą do spraw politycznych dowódcy 32 Samodzielny Pułk Artylerii OPL, który stacjonował w Mrzeżynie i Bydgoszczy. W latach 1956–1959 był słuchaczem Wojskowego Ośrodka Szkolenia Ogólnokształcącego w Łodzi. W latach 1959–1961 był instruktorem propagandy w Oddziale Politycznym Dowództwa Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju w Warszawie W latach 1961–1965 studiował i uzyskał tytuł zawodowy magistra pedagogiki na Wydziale Pedagogiczno-Politycznym Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie. Po ukończeniu akademii był w latach 1965–1969 starszym instruktorem politycznym Zarządu Wojskowej Służby Wewnętrznej Wojsk Obrony Powietrznej Kraju i Inspektoratu Lotnictwa. W lipcu 1969 został szefem Oddziału Kultury i Oświaty Zarządu Politycznego WOPK, a we wrześniu 1969 sekretarzem Komitetu Partyjnego – zastępcą szefa Zarządu Politycznego WOPK. Od listopada 1975 pełnił obowiązki, a od marca 1977 do czerwca 1982 był zastępcą dowódcy Wojsk Lotniczych do spraw politycznych – szefem Zarządu Politycznego Wojsk Lotniczych. W październiku 1977 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu w Belwederze 12 października 1977 I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR i członek Rady Państwa Edward Gierek.