Jest to ludność religijna.
Na podstawie sprawozdań wizytacyjnych można w skrócie odtworzyć stan życia społecznego i religijnego mieszkańców rumskiej parafii. Pierwsza wzmianka o stanie liczebnym parafii Rumia pochodzi z II połowy XVII w. Z zapisu tam umieszczonego wiadomo, że Rumia liczyła wówczas 150 parafian. Stanowiło to 67% stanu ludności przed wojnami szwedzkimi. Reformacja kościelna najwidoczniej ominęła Rumię, gdyż wizytacja kościelna z 1584 r. podaje, że wszyscy parafianie byli katolikami.
Wiek XVIII zapisał się w historii Prus Królewskich klęskami i zniszczeniami wojennymi. Najpierw duże straty przyniosła wojna północna (1700–1721) i wybuchające podczas jej trwania zarazy i epidemie w latach 1709–1711. Wizytacja parafii rumskiej ks. bpa Antoniego Szembeka z 1702 r. określa liczbę mieszkańców wsi na około 70 osób, zaś wizytacja ks. bpa Konstantyna Szaniawskiego z 1710 r. – na 166 dusz. Następnie rozwój regionu hamowały wypadki wojenne z lat 1734–1735 i przemarsze wojsk podczas wojny siedmioletniej (1756–1763). Na podstawie ksiąg parafialnych (rejestr chrztów, ślubów i zgonów) z lat 1713–1766, szacuje się liczbę mieszkańców Rumi na początku lat 60.