Stanisława Batawii, a także licznych zagranicznych towarzystw naukowych w zakresie prawa karnego.

Kreśląc wizję przyszłego społeczeństwa, w którym media zastąpią wymiar sprawiedliwości, wskazywał, że środki masowego przekazu mogą dowolnie naznaczać różnych ludzi trwałymi etykietami nie czekając na wyrok.

W latach 1980–1990 był uczestnikiem prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności. Członek Społecznej Rady Legislacyjnej – agendy/jednostki COIU.

Był aktywnym członkiem NSZZ „Solidarność” na Uniwersytecie Warszawskim, doradcą „Solidarności” Regionu Mazowsze. Między innymi wspólnie z prof. dr hab. Andrzejem Stelmachowskim z Uniwersytetu Warszawskiego z ramienia „Solidarności” kierował pracami, celem których było rozwiązanie konfliktu, jaki miał miejsce w Wyższej Oficerskiej Szkole Pożarniczej w Warszawie w 1981 roku. Dr hab. Lech Falandysz był jednym z inicjatorów zajść, jakie miały miejsce w maju 1982 roku na terenie UW. Sam brał aktywny udział – wznosząc wrogie okrzyki, odrzucając w stronę funkcjonariuszy ładunki, użyte w celu rozproszenia tłumu. Wśród studentów Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego panowała opinia, że Lech Falandysz reprezentuje negatywną postawę do istniejącej rzeczywistości.