W 2006 nie uzyskała kolejnej nominacji rządu węgierskiego do zasiadania w Komitecie ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet ONZ. Była zatrudniona jako docent prawa karnego na Uniwersytecie im. Loránda Eötvösa, gdzie zajęła się m.in. prawem karnym, kwestią przerywania ciąży, prawami ofiar oraz osób zarażonych HIV, wykorzystywaniem seksualnym dzieci, prostytucją, dyskryminacją płciową oraz przemocą domową. Została uhonorowana nagrodą Czerwonego Krzyża im. Freddiego Mercurego za promocję wiedzy o zagrożeniu AIDS.

Zyskała pewien rozgłos medialny swoimi publicznymi wypowiedziami. M.in. w 2008 radziła „liberalno-bolszewickim syjonistom” przemyśleć sobie „dokąd uciekną i gdzie się schowają”, a rok później również „zabawić się swoimi małymi obrzezanymi (...)” zamiast szkalować jej osobę. W 2006 określiła swoją konkurentkę do zasiadania w Komisji ONZ, Andreę Petõ, jako „znaną syjonistyczną aktywistkę” i uznała jej nominację przez rząd Ferenca Gyurcsánya za spowodowaną naciskami władz Izraela.