Jānis Rucels (ur. 21 stycznia 1901 r. w Rydze, zm. 2 lipca 2000 r. w Kanadzie) – łotewski wojskowy (podpułkownik), dowódca 268 Łotewskiego Batalionu Schutzmannschaft "Erglu", a następnie Łotewskiego Legionu Luftwaffe podczas II wojny światowej.
Uczył się w szkole wyższej w Rydze. Podczas I wojny światowej wraz z rodziną został ewakuowany z miasta. W 1918 r. dokończył studia wyższe na uniwersytecie w Tartu w Estonii. Po powrocie na Łotwę wstąpił ochotniczo w czerwcu 1919 r. do łotewskiej armii. Jako kadet szkoły wojskowej walczył przeciwko rosyjskiej Zachodniej Armii Ochotniczej płk. Pawła R. Bermondta-Awałowa. 20 maja 1920 r. ukończył szkołę wojskową w stopniu podporucznika. Służył w 2 pułku piechoty w Ventspils jako instruktor. Po ukończeniu kursu oficerskiego został awansowany na porucznika. W czerwcu 1924 r. przeszedł do pułku lotniczego. 25 lipca 1925 r. odbył pierwszy samodzielny lot. W 1926 r. ukończył szkołę lotniczą. Służył w 1 eskadrze rozpoznawczej. Następnie wykładał nauki techniczne w szkole lotniczej. Od czerwca do października 1928 r. był przydzielony do francuskiej 35 eskadry lotniczej w Lyons. Po powrocie do kraju został dowódcą eskadry rezerwowej. W 1929 r. miał wylatanych łącznie 7120 godzin, co było największą ilością w łotewskim lotnictwie wojskowym. W 1930 r. awansował na kapitana.