PDP-8/E zyskał powszechne uznawany ze względu na dużą liczbę dostępnych urządzeń we/wy i często konfigurowany jako komputer ogólnego przeznaczenia.
W roku 1975 wczesne mikrokomputery oparte na tanich mikroprocesorach, takie jak MITS Altair, a później Apple II zaczęły wypierać PDP z rynku maszyn ogólnego przeznaczenia ze względu na szybkość, cenę i zużycie prądu.
Ostatnie komputery kompatybilne z PDP-8 wprowadzone na rynek w 1979, oparte były na własnym mikroprocesorze wykonanym w technologii CMOS (nazywane czasem „CMOS-8”). Cena jednak nie była konkurencyjna i przedsięwzięcie zakończyło się klapą. IBM PC wprowadzony na rynek w 1981 utwierdził porażkę PDP-8 oferując niedrogi i dobrze wspierany mikrokomputer. Swego rodzaju kontynuacją (choć nie bezpośrednią) PDP-8 był komputer PDP-11.
W Polsce komputer ten można zobaczyć w Muzeum Historii Komputerów i Informatyki w Katowicach.
Opis Komputer łączył w sobie niską cenę, prostotę, rozszerzalność i staranne projektowanie pod kątem ceny/jakości.