Pomocnicza Lotnicza Służba Kobiet (PLSK, Waafki) ang. Women’s Auxiliary Air Force Service – polska pomocnicza formacja wojskowa działająca podczas II wojny światowej.
Historia Po zawarciu Układu Sikorski-Majski i amnestii dla obywateli polskich w ZSRR rozpoczęto tworzenie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Wtedy to, w obliczu dużego napływu polskich kobiet z inicjatywy gen. Władysława Andersa we wrześniu 1941 r. utworzono Pomocniczą Służbę Kobiet, do której zaciąg rozpoczął się już w sierpniu. Służba kobiet w Polskich Siłach Zbrojnych była możliwa dzięki uchwalonej przed wojną Ustawie z dnia 9 kwietnia 1938 o powszechnym obowiązku obronnym ().
Formacja ta nie była podzielona tak jak Polskie Siły Zbrojne na wojska lądowe, marynarkę i lotnictwo. Dopiero 1942 r. pojawiła się propozycja wyodrębnienia z PSK służby lotniczej i morskiej. 28 listopada 1942 Inspektor Polskich Sił Powietrznych gen. bryg. pil. Stanisław Ujejski zwrócił się do Naczelnego Wodza gen. Władysława Sikorskiego w sprawie potrzeb personalnych w Polskich Siłach Powietrznych. Gen. Ujejski określił te potrzeby na 859 ochotniczek natychmiastowo, a docelowo 1535. Ustalono, że łączny zaciąg go służby pomocniczej lotnictwa obejmie 1485 kobiet. Minister obrony narodowej gen. dyw. Marian Kukiel 14 grudnia 1942 r.