Pozostałe 24 ochotniczki zostały skierowane na kurs podoficerski również do Windermere, który trwał 3 tygodnie od 20 sierpnia 1943 r. Po ukończeniu kursu zostały im nadane stopnie kaprala/Leading Aircraftwoman oraz zostały rozmieszczone w stacjach lotniczych Halton, Hucknall, Newton i Hemswell.
Ochotniczki zastępowały mężczyzn w niemal wszystkich rodzajach prac (z wyjątkiem walki oraz pilotowania samolotów bojowych). Kobiety oficerowie (razem 52) zajmowały stanowiska w administracji, zaopatrzeniu, wywiadzie, oświacie (razem 8 specjalności). Kobiety podoficerowie i szeregowe służyły jako mechanicy, kierowcy, kucharki, kancelistki, magazynierki, sanitariuszki, telefonistki, w żandarmerii, itp. (razem 45 specjalności). Łącznie odbyło się dziewięć zaciągów, w czasie których kurs rekrucki rozpoczęło 1399 ochotniczek. Komendantką pierwszego kursu była brytyjska oficer WAAF, następnych ppor. Aniela Palędzka, por. Helena Paszkiewicz i por. Anna Semilska. Pierwszą komendantką PLSK została por Helena Paszkiewicz (dosłużyła się stopnia majora/Squadron Officer, najwyższego stopnia jaki otrzymała Polska w PLSK). Komendantką pozostała aż do rozwiązania PLSK w 1946 r.