(nie uwzględniono autodysocjacji wody). Reakcja syntezy amoniaku z wodoru i azotu (proces Habera): produkty (gazowe) mają dwukrotnie (w przybliżeniu: porównaj gaz doskonały i gaz rzeczywisty) mniejszą objętość niż substraty z których powstają i wzrost ciśnienia (powodujący zmniejszenie objętości układu) faworyzuje stan równowagi reakcji z mniejszą ilością cząsteczek gazowych:
gdzie K(T) jest stałą równowagi reakcji zależną od temperatury; aby zwiększyć szybkość reakcji prowadzi się ją wobec katalizatora, p – ciśnienia cząstkowe substratów i produktów (dla gazu rzeczywistego należałoby je zastąpić aktywnościami, czyli lotnościami gazu). Roztwór słabego elektrolitu, np. kwasu octowego: po dolaniu wody (rozcieńczeniu) zwiększa stopień dysocjacji kwasu tak, że stężenie produktów dysocjacji rośnie, choć nie na tyle, aby skompensować rozcieńczenie (ale jednocześnie tak, że żadne ze stężeń nie jest równe 0).
gdzie Ka jest stałą dysocjacji kwasowej. W powyższym wyrażeniu dla uproszczenia pominięto stężenie molowe wody, które w rozcieńczonych roztworach wodnych jest praktycznie stałe i równe ok.