Jednocześnie wraz z miejscowymi działaczami rozpoczął prace nad zorganizowaniem Robotniczego Teatru Lalek „Sezam”, który ostatecznie uruchomiono na przełomie lat 1949/1950. Nawiązał również szeroką współpracę z teatrami dramatycznymi, operowymi i lalkowymi.
Głównie związany był ze scenami łódzkimi, projektując dla Teatru „Pinokio” w Łodzi, Teatru Nowego, Teatru Powszechnego, Teatru Wielkiego oraz dla łódzkiego ośrodka telewizyjnego.
Współpracował z takimi reżyserami, jak: Kazimierz Dejmek – scenografia do Obrony Sokratesa Platona (1960) i Patny Josepha Conrada (1976); Tadeusz Minc – do Snu srebrnego Salomei Juliusza Słowackiego (1966); Witold Zatorski – do Życie jest snem Pedro Calderóna (1969). W Teatrze Wielkim zrealizował opery: Tosca Giacomo Pucciniego, Aida Giuseppe Verdiego. Współpracował też z teatrami w Krakowie, Gdańsku, Poznaniu, Toruniu.
Był scenografem o rozległej skali środków dekoracyjnych, wykorzystywał bogatą gamę kolorów, kompozycje architektoniczne, w jego projektach kostiumów dostrzegano inspiracje malarstwem, szczególnie flamandzkim.
Pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi przy ul. Ogrodowej.
Życie prywatne Jego pierwszą żoną była Krystyna Prawdzic-Bentkowska, współzałożycielka Teatru Sezam, drugą Aniela Barbara Rowińska.