Nazywa w nim Boga „głęboką ciemnością”, odkrywając jednocześnie istnienie nierozerwalnego związku między człowiekiem a Bogiem (wiersz Co zrobisz, gdy ja umrę, Panie?). Szczytowym osiągnięciem europejskiego symbolizmu są nastrojowe liryki z Księgi obrazów. Zbiór Nowe poezje przynosi już utwory w pełni współczesne i świadczy o ukształtowaniu nowej wrażliwości artystycznej. Wiersze religijne mają teraz postać apokryfów (Abisag, Ogród oliwny), liryka filozoficzna staje się bardziej hermetyczna, uczucia i namiętności - wyciszone. Większość tekstów dotyczy śmierci (np. w wierszu Orfeusz, Hermes, Eurydyka śmierć zdaje się jakąś niepojętą formą życia). Do największych arcydzieł liryki współczesnej należą Elegie duinejskie (cykl 10 utworów) oraz Sonety do Orfeusza (55 utworów).
Życie i pieśni (Leben und Lieder, 1894) Ofiary dla Larów (Larenopfer, 1896) Uwieńczony marzeniem (Traumgekrönt, 1897) Adwent (Advent, 1898) Sobie na świętowanie (Mir zur Feier, 1900) Księga godzin (Das Stundenbuch, 1899–1905) Księga obrazów (Das Buch der Bilder, 1902–1906) Poezje nowe (Neue Gedichte, 1907) Poezji nowych część wtóra (Der neuen Gedichte anderer Teil, 1908) Requiem (1908) Życie Maryi (Das Marien–Leben, 1912) Elegie duinejskie (Duineser Elegien, 1912–1922) Sonety do Orfeusza (Die Sonette an Orpheus, 1922;