Piaskun (niem. Der Sandmann) – jest to opowiadanie E.T.A. Hoffmanna w tradycji bajki czarnego romantyzmu, opublikowane w 1817 roku. Utwór ukazał się anonimowo w Berlinie i był pierwszym dziełem składającym się na zbiór Opowieści nocne. Jest to jedna z najważniejszych prac autora, otwierająca przed czytelnikiem wiele możliwości interpretacji, tak iż w przedmowie wydawnictwa Reclam pojawia się stwierdzenie, że ich liczba w ostatnich latach przybrała takie rozmiary, że zdają się one tworzyć osobną dziedzinę literaturoznawczą, w którą zaangażowani są przedstawiciele wszystkich kierunków metodologicznych.
Fabuła Student Natanael pisze list do swojego przyjaciela Lotara, w którym utrzymuje, że w osobie handlarza Coppolii rozpoznał adwokata Coppeliusa. Ten za czasów dzieciństwa protagonisty przeprowadzał z jego ojcem eksperymenty alchemiczne, które ostatecznie doprowadziły do jego śmierci. Z sylwetką Coppeliusa Natanael wiąże więc traumatyczne przeżycia i widzi w nim postać Piaskuna, potwora, który pozbawia dzieci wzroku.