Jednak ten widząc jej „zakrwawione oczy” leżące na podłodze, rzuca się na niego, by go zabić, co jednak udaremnia zbliżający się tłum. Natanael zostaje zabrany do zakładu dla psychicznie chorych i spędza tam bliżej nieokreślony czas.
Narrator ponownie zwraca się do czytelnika i mówi, że Spalanzani musiał opuścić uniwersytet, gdyż oszukał ludzkość jego drewnianą lalką. Coppola natomiast zniknął bez śladu.
Natanael zdaje się wracać do zdrowia i planuje poślubić Klarę i przenieść się z nią poza miasto. Robiąc zakupy w mieście oboje wchodzą na wieżę miejską, by rozkoszować się widokiem. Natanael wyciąga lunetę i spogląda przez nią na Klarę, wpadając ponownie w obłęd i próbując zepchnąć ją z wieży. Z pomocą na czas przychodzi Lotar, Natanael spostrzega natomiast w grupce ludzi na dole Coppeliusa i słowami „piękne oczy, piękne oczy” wyskakuje poza balustradę, wpadając w objęcia śmierci.