Oliwia (oryg. fr. L'Olive) – tom wierszy Joachima du Bellaya z 1549, drugi w historii literatury francuskiej cykl poezji utrzymany całkowicie w duchu petrarkizmu.
Treść Nie jest jasne bezpośrednie źródło inspiracji Oliwii ani tożsamość opiewanej w cyklu kobiety. Tytułowa Olive była uważana za anagram nazwiska Viole – siostrzenicy biskupa Paryża, lub też utożsamiana z jedną z trzech dalekich krewnych poety noszących takie imię. Istnieje również teza, że bohaterka była całkowicie fikcyjną kreacją poetycką, ideałem powstałym w wyobraźni du Bellaya.
Podmiotem lirycznym cyklu jest młody człowiek, beznadziejnie zakochany w tytułowej Oliwii. Mimo całkowitego braku nadziei na wzajemność jest jej wierny, a całą swoją energię spędza na opiewaniu jej urody i wdzięku. Z jednej strony świadomość braku perspektyw dla ich uczucia wywołuje u niego ogromne cierpienia, z drugiej możliwość wychwalania ukochanej czy nawet bycia blisko niej jest źródłem nie mniejszej radości. Kochanek przedstawia się kolejno jako człowiek uwięziony, płonący z uczucia i śmiertelnie ugodzony. Z kolei Oliwia jest zestawiana z klejnotami, gwiazdami, wreszcie dochodzi do jej ubóstwienia.