Klęska Odsłania inny wymiar niezgodności w samym sobie. W myśli Naberta nie jest to zewnętrzny fakt, ale wewnętrzna strona świadomości. Klęska jest katalizatorem winy, a czasem nawet przyczyną jej powstaniaJean Nabert, Éléments pour une éthique, Presses universitaires de France, 1943, str. 34. To wewnętrzna kara za przekroczenie i ignorowanie granic i nakazów. Klęska jest oczyszczająca jednak w negatywnym sensie - oczyszcza człowieka z iluzji i pokazuje, że sama iluzja ma charakter skończoności.
Samotność Samotność jest pierwotna, poprzedza wszelką komunikację. Samotność jest tym samym czymś przed osiągnięciem świadomości siebie, bo ta osiągana jest poprzez komunikację. Kontakt z drugim człowiekiem otwiera świadomość na siebie samą, a więc samotność jest procesem zamykania tej drogi. Samotność staje się pozytywna przez refleksję. Nabert wzywa nawet do zwrócenia się ku samotności w celu ruchu wewnętrznego dla siebie, który kieruje nas ku bytom z którymi możemy się spełnić przez stworzenie formy jedności.
Bibliografia Tadeusz Gadacz, Historia Filozofii XX wieku t.1, Wydawnictwo Znak, Kraków 2009, str. 421-446, .
Przypisy
Kategoria:Francuscy filozofowie XX wieku Kategoria:Jeńcy w niewoli niemieckiej w czasie I wojny światowej Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (III Republika Francuska) Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1960