Efekt Kondo – w fizyce ciała stałego terminem tym określa się ogół procesów odpowiedzialnych za obserwowaną w niskich temperaturach (poniżej temperatury Kondo) anomalną zależność oporu materiału od temperatury, zaobserwowaną po raz pierwszy przez W. J. de Haasa w 1934 roku, następnie częściowo wytłumaczoną przez Juna Kondo w 1964J. Kondo, Resistance Minimum in Dilute Magnetic Alloys, Prog. Theor. Phys., Vol. 32, No. 2, July 1964., oraz ostatecznie w pełni wyjaśnioną przez Kennetha G. Wilsona w 1975 rokuK.G. Wilson, The renormalization Group: Critical phenomena and the Kondo problem, Rev. Mod. Phys., Vol. 47, No. 4, Oct 1975.. Najprościej efekt Kondo można opisać jako efekt oddziaływania pojedynczych magnetycznych atomów domieszki z elektronami przewodnictwa materiału diamagnetycznego, czyli skomplikowany problem wielociałowy.
Efekt Kondo występuje w metalach niemagnetycznych domieszkowanych atomami o niezerowym momencie magnetycznym związanym ze spinem elektronów na orbitalu d. Np. występuje on w złocie domieszkowanym żelazem, lub miedzi domieszkowanej kobaltem, przy czym efekt można zaobserwować nawet przy niewielkiej koncentracji domieszki.