Partia Pracy – działające w dwudziestoleciu międzywojennym ugrupowanie polityczne, powstałe w 1925 r. jako parlamentarny Klub Pracy. Partia została założona przez polityków, którzy opuścili klub parlamentarny PSL Wyzwolenie w ramach protestu przeciwko uchwale kongresu partii, postulującej wywłaszczenie wielkich posiadaczy ziemskich bez odszkodowania. W 1926 r. Partia Pracy opowiedziała się za siłami Józefa Piłsudskiego podczas przewrotu majowego. W 1928 r. weszła w skład BBWR. W latach 1929–1930 wraz ze Związkiem Naprawy Rzeczypospolitej ugrupowanie tworzyło Zjednoczenie Naprawy Wsi i Miast. Po utworzeniu Obozu Zjednoczenia Narodowego, do organizacji tej przeszła większość działaczy partii.
Powstanie W dniach 15-16 marca 1925 r. w Warszawie odbył się wspólny kongres PSL Wyzwolenie oraz Jedności Ludowej (grupy secesjonistów z PSL Piast). Podczas niego przyjęto uchwały postulujące m.in. wprowadzenia zdecydowanego rozdziału pomiędzy Kościołem a państwem oraz wywłaszczenia bez odszkodowania na rzecz reformy rolnej. Wydarzenie to podzieliło posłów. Jedni opowiadali się za jak najszybszym ich wdrożeniem, inni byli przeciwni tym postulatom. 25 marca podjęto uchwałę, stwierdzającą, iż klub parlamentarny PSL Wyzwolenia i Jedności Ludowej Uchwała ta nie zadowoliła ani prawego, ani lewego skrzydła klubu.