Opowiedzieli się przeciwko dążeniom rewolucyjnym, podkreślili konieczność zwalczania komunizmu, jak również innych radykalnych ruchów: Pod deklaracją ideową Klubu Pracy podpisało się 6 posłów i 4 senatorów. Prezesem stronnictwa został Kazimierz Bartel, a sekretarzem Wacław GrzybowskiStanisław Sierpowski, Stanisław Żerko, Dzieje Polski w XX wieku, t. 3 Rządy autorytarne, 2002, .

Klub początkowo nastawiony był przychylnie do gabinetu Władysława Grabskiego. 27 maja 1925 r. podjął jednak uchwałę w której skrytykował rząd. W jej efekcie Stanisław Thugutt podał się do dymisji ze stanowiska wicepremiera, które piastował w gabinecie Grabskiego. Klub Pracy znalazł się w opozycji.

Ugrupowanie nie brało udziału w tworzeniu rządu Aleksandra Skrzyńskiego. 25 listopada 1925 r. Bartel wezwał w imieniu Klubu z mównicy sejmowej rząd do dokonania dzieła sanacji życia publicznego. Jak mówił Postulaty te stały się jednymi z głównych założeń późniejszego przewrotu majowego. W kwietniu 1926 r. Klub Pracy uważał się za ugrupowanie znajdujące się na lewym skrzydle sceny politycznej. Wszedł więc w skład bloku lewicy parlamentarnej, wraz z PPS, PSL Wyzwoleniem i Stronnictwem Chłopskim.