Partia Pracy We wrześniu 1926 r. Klub Pracy rozpoczął budowę struktur partyjnych w całym kraju. Kierownictwo organizacji pragnęło przeistoczyć stronnictwo działające jedynie na arenie parlamentarnej w partię polityczną. W październiku 1926 r., podczas zjazdu założycielskiego Partii Pracy na stanowisko prezesa dwunastoosobowego Zarządu Głównego został wybrany Marian Zyndram-Kościałkowski. W grudniu tego roku ugrupowanie miało już utworzone zarządy wojewódzkie w Warszawie, Krakowie, Wilnie, Poznaniu, Łodzi i Lwowie.
W tym czasie partia ideologicznie przesuwała się z pozycji lewicowych w kierunku centrum. 23 stycznia na zgromadzeniu w Warszawie Kościałkowski oświadczył: Zjazd Partii Pracy z 6 i 7 lutego 1927 r. domagał się natomiast od rządu otoczenia stanu średniego jak najszerszą opieką (wolne zawody, rzemiosła, drobny przemysł i kupiectwo, drobne włościaństwo, pracownicy wszelkiej kategorii). Kościałkowski postulował także zastąpienie parlamentaryzmu systemem prezydenckim oraz zniesienia Senatu i zastąpienia go Najwyższą Izbą Gospodarczą. W czerwcu 1927 r. Partia Pracy miała ok. 10 tys. członków.