Autograf zawierający większą część utworów (bez dwóch pierwszych taktów) podarowany został Pauline Viardot. Rękopis przeszedł potem w posiadanie Alfreda Cortota, a następnie niejakiego M. Maupoisa. Pod koniec 1988 Towarzystwo im. Fryderyka Chopina zakupiło rękopis na aukcji w marburskim domu aukcyjnym J.A. Stargardt. W 2005 zdeponowany został w Narodowym Instytucie Fryderyka Chopina i przechowywany jest w Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie. Rękopis incipitu (dwóch pierwszych taktów) znajduje się w Bibliotece Narodowej Francji.
Budowa Berceuse Des-dur to rozpisana w 70 taktach minimalistyczna miniatura instrumentalna w formie wariacji, przypominająca passacaglię. Utwór utrzymany jest w tempie Andante oraz dynamice piano i pianissimo. Akompaniament w postaci ostinato oparty jest na motywie zbudowanym z akordów Des-dur (tonika) i As-dur (dominanta septymowa). Po 4-taktowym temacie następuje cykl szesnastu 4-taktowych wariacji opartych na ozdobnikach. Utwór kończy powrót tematu.