Wyrazy z sylabami zamkniętymi odziedziczone z języka praindoeuropejskiego były w różny sposób zastępowane przez sylaby otwarte. Odbywało się to poprzez: zanik (redukcję) spółgłosek wygłosowych, np. pie. *gʰŏstĭs > psł. *gostь > pol. gość; pie. dŏmŭs > psł. *domъ > pol. dom monoftongizację dyftongów (przejście dwugłosek w jednogłoski). Dotyczyło to dyftongów ai̯, oi̯, ei̯, au̯, ou̯, eu̯ w pozycji przed spółgłoską lub w wygłosie, np. pie. sei̯tos > psł. sito > pol. sito powstanie samogłosek nosowych ę, ǫ poprzez monoftongizację połączeń dyftongicznych złożonych z samogłoski i spółgłoski nosowej, np. pie. *ǵómbʰos > psł. zǫbъ > pol. ząb
Ponadto pod wpływem tego prawa dokonała się: przestawka w nagłosowych grupach *orT–, *olT– (gdzie T oznacza dowolną spółgłoskę), np. psł. ordlo > scs. ralo, pol. radło przestawka w grupach typu *TorT, *TolT, *TerT, *TelT. Likwidacja zamkniętych sylab w tego typu wyrazach dokonywała się w różny sposób w różnych językach słowiańskich. Porównaj psł.