Izoterma GL, uogólniona izoterma Langmuira (ang. Generalized Langmuir isotherm), znana też jako izoterma MJ – opisuje fizyczną adsorpcję zlokalizowaną i odpowiada quasigaussowskiemu rozkładowi energii adsorpcji. To 4-parametrowe równanie może opisywać układy o różnych charakterystykach jednomodalnej funkcji rozkładu energii adsorpcji. W zależności od wartości dwu parametrów heterogeniczności funkcja rozkładu może być symetryczna ( przypadek odpowiada izotermie Langmuira-Freundlicha), może być rozciągnięta w kierunku wysokich energii adsorpcji ( przypadek szczególny odpowiada uogólnionej izotermie Freundlicha) lub w kierunku niskich energii ( przypadek szczególny odpowiada izotermie Tótha). Zaletą izotermy w porównaniu z jej szczególnymi przypadkami jest jej elastyczność, możliwość opisania całego spektrum przypadków pośrednich:
gdzie: – pokrycie powierzchni (adsorpcja względna), ( – adsorpcja, – pojemność monowarstwy), – ciśnienie, – parametry heterogeniczności im mniejsze tym większa szerokość rozkładu energii adsorpcji;