Stefan Orliński (ur. 9 listopada 1907 w Hucie Nowej, zm. 22 września 1966 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się we wsi Huta Nowa w powiecie gostynińskim guberni warszawskiej, w rodzinie Józefa i Konstancji z Tomczaków. Z Wojskiem Polskim związany od 1930; do 1931 służył w 14 pułku piechoty we Włocławku. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej skierowany do Modlina, potem do Warszawy. W 1938 ukończył Szkołę Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 października 1938 i 64. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Kampanię wrześniową odbył w stopniu porucznika; walczył na Kielecczyźnie, 7 września 1939 odniósł ciężką ranę, w efekcie której utracił prawą rękę. Po leczeniu szpitalnym w Radomiu i Warszawie trafił w 1940 do obozu jenieckiego XII A w Hadamar (potem w obozie jenieckim VII A Murnau).