Te architektury, które przetrwały, wypracowały sposób obsługi większych pamięci dzięki technikom takim jak segmentacja.
Typowe formaty zapisu danych znakowych w jednym 36-bitowym słowie obejmowały: 6 znaków formatu Fielddata lub IBM-owego BCD 5 znaków 7-bitowych i jeden bit nieużywany (konwencja PDP 6/10) 4 znaki 8-bitowe (ASCII lub EBCDIC) i 4 bity wolne 4 znaki 9-bitowe (konwencja Multicsa)
Znaki te odczytywane były z 36-bitowych ciągów przy użyciu standardowych technik mask bitowych i operacji przesuwania bitów, albo przy użyciu specjalizowanych funkcjonalności sprzętowych. UNIVAC 1100/2200 używał w tym celu wskaźnika części słowa lub rejestru „J”. GE-600 dysponował możliwością wyłuskiwania znaków 6- lub 9- bitowych. PDP 6/10 miał specjalne instrukcje do obsługi pól bitowych dowolnej długości (od 1 bitu do 36 włącznie). Język C wymaga możliwości adresowania całej pamięci z dokładnością do bajtu, więc implementacje tego języka na opisanych komputerach zakładają bajt 9-bitowy.