złotych na prowadzenie regionalnego dziennika partyjnego „Prawda”, zob.: Karol Popiel, Wspomnienia polityczne, Warszawa 1983, s. 76.. Po odejściu z aktywnej polityki stał się krytykiem Karola Popiela.

W 1937 znalazł się wśród członków założycieli Stronnictwa Pracy. Podczas II wojny światowej mieszkał w Warszawie. W 1945 powrócił do Poznania, gdzie włączył się w działalność SP – frakcji związanej ze „Zrywem” Zygmunta Felczaka. W grudniu 1946 wybrano go prezesem honorowym partii. W wyborach 1947 uzyskał mandat posła na Sejm Ustawodawczy z listy państwowej SPKandydaci Stronnictwa Pracy na posłów do Sejmu Ustawodawczego, „Ilustrowany Kurier Polski”, nr 3, 1947, s. 5., który sprawował do śmierci. Zmarł po długiej chorobie w szpitalu sióstr elżbietanek w Poznaniu. Pogrzeb odbył się 19 grudnia na cmentarzu parafialnym w Antoninku (miejsce 27). thumb|180px|Nagrobek na cmentarzu przy ulicy Leśnej w Poznaniu Po jego śmierci Stronnictwo Pracy powołało do życia Fundusz Stypendialny im. Franciszka MańkowskiegoBiuletyn Informacyjny Stronnictwa Pracy, nr 8 (19), sierpień 1949, s. 24..

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923) Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy społecznej”.

Przypisy