Fałszywi szuanie pojawili się w wojskach republikańskich kilka miesięcy po wybuchu powstania antyrewolucyjnego w 1793, jednak dopiero w dalszym etapie wojny, gdy władzę w kraju sprawował Dyrektoriat, jednostki te były formowane w sposób zaplanowany, na szerszą skalę, przez wojsko francuskie, zanikły natomiast zupełnie oddziały tworzone przez kluby rewolucyjne.
Oddziały fałszywych szuanów były wyposażane przez swoich organizatorów w białe kokardy; organizacja oddziałów była ułatwiona przez brak jednolitego umundurowania i uzbrojenia w oddziałach szuanerii. Fałszywi szuanie, niezależnie od okoliczności powstania oddziału, w większości przypadków nie brali udziału w otwartych bitwach i potyczkach, ale atakowali ludność cywilną, dokonując aktów gwałtu i rabunku. Dowódcy poszczególnych jednostek republikańskich w różny sposób odnosili się do fałszywych szuanów: obok tych, którzy organizowali ich grupy i wręcz zachęcali do ekscesów, były osoby, które piętnowały i karały zbrodnie popełniane przez te grupy. Inni, jak republikański generał Alexis Antoine Charlery, udawali, że nie wiedzą o istnieniu fałszywych szuanów.