Dół tylny czaszki () – w anatomii człowieka dół na powierzchni wewnętrznej podstawy czaszki. Z przodu od dołu środkowego czaszki oddzielają go pośrodkowo brzeg grzbietu siodła tureckiego, a bocznie górne brzegi części skalistej kości skroniowej. Jest najgłębszym, najniżej położonym i największym z trzech dołów wewnętrznych podstawy czaszki. Tworzą go grzbiet siodła tureckiego, stok kości klinowej, kość potyliczna, część skalista i część sutkowa kości skroniowej oraz kąt sutkowy kości ciemieniowej. Położone są w nim móżdżek, most i rdzeń przedłużony.

W dole tylnym czaszki znajdują się:

otwór wielki kości potylicznej, który znajduje się w dnie tylnego dołu czaszki i jest jego najbardziej charakterystycznym elementem przewód słuchowy wewnętrzny, który znajduje się w przedniej ścianie tylnego dołu czaszki; przechodzi nim nerw twarzowy (VII) oraz nerw przedsionkowo-ślimakowy (VIII) do kanału w części skalistej kości skroniowej kanał nerwu podjęzykowego- leży przy przednio-bocznych krawędziach otworu wielkiego przechodzi przez niego nerw podjęzykowy (XII) otwór szyjny- położony między dolnym brzegiem części skalistej kości skroniowej a sąsiednią częścią kości potylicznej;