Po wojnie Maria wraz z córką trafiła do Zawiercia, skąd wyruszyła na Zachód. W Słupsku znalazła się 10 października 1945, a już kilka dni później rozpoczęła pracę w Wydziale Oświaty, Kultury i Sztuki przy Zarządzie Miejskim. Równocześnie kierowała pracami Komisji Badań Słowiańskich. W latach 1946–1948 była nauczycielką w Państwowej Szkole Korespondencyjnej.
W 1950 objęła kierownictwo muzeum w Słupsku. Pełniła tę funkcję do 1964, kiedy to powołano Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, którego wicedyrektorem była do śmierci. Jeszcze będąc w Zarządzie Miejskim prowadziła poszukiwania ocalałych muzealiów i rozproszonych zbiorów. Muzeum w Słupsku zawdzięcza jej ocalenie wielu cennych zabytków. W 1948 odnaleziona została dokumentacja niemieckiego Haimatmuseum (fotografie, negatywy, części kart i ksiąg inwentarzowych). Dbała o przechowanie zabytków niemieckich, zabiegała o zabezpieczenie dzieł sztuki i zabytków kultury materialnej, często za własne pieniądze kupowała muzealia oraz książki. Starała się o dary i przekazy, pieczołowicie gromadziła zabytki etnograficzne. Myśląc o przyszłości muzeum zatrudniła wykształconą kadrę fachowców, nawiązała kontakty z archeologami, historykami i etnografami.