Międzydzielnicowcy lub mieżrajońcy (ros. межрайонцы), mienszewicy internacjonaliści – frakcja działająca w obrębie Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji w latach 1913–1917. Była aktywna na terenie Petersburga. W 1917 podobieństwa programowe między międzydzielnicowcami a bolszewikami stały się na tyle duże, że na przełomie lipca i sierpnia 1917 frakcje te połączyły się.

Tło historyczne mały|Konstantin Jurieniew - jeden z przywódców frakcji. W 1903 na kongresie w Londynie Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Rosji podzieliła się na bolszewików i mienszewików. Podział ten stał się jedynie początkiem dalszych sporów ideowych, taktycznych i personalnych – po klęsce rewolucji 1905 w Rosji obydwie frakcje podzieliły się na dalsze stronnictwa. W 1912, na dwóch niezależnych od siebie konferencjach, bolszewicy ogłosili usunięcie mienszewików z partii, podczas gdy ci drudzy uznali tę decyzję za nielegalną i ogłosili się prawdziwym kierownictwem partii. W rezultacie tych decyzji, podjętych na kongresach za granicą, również na terenie Rosji działały konkurujące ze sobą organizacje partyjne. W Petersburgu bolszewicy posiadali swój lokalny komitet, zaś mienszewicy grupę inicjatywną.