Z zasady trichoblastami zostają komórki znajdujące się nad ścianami radialnymi komórek warstwy głębszej, podczas gdy te leżące na ich powierzchni nie wytwarzają włośników. U części gatunków trichoblasty są poliploidalne. Somatyczna poliploidalność jest efektem endoreduplikacji. Czasem komórki te ulegają jednak licznym podziałom i wówczas z wielu sąsiadujących ze sobą potomnych trichoblastów wyrasta pęczek włośników, zwykle jednak włośniki rozwijają się pojedynczo.
thumb|Włośniki pokrywające korzeń pierwotny kiełkującego ostu zwisłego Wyróżnia się kilka etapów wzrostu włośników: różnicowanie się ryzodermy, powstawanie wypustek, przejście do wzrostu szczytowego i jego kontynuacja. Cały proces zależy od działania dziesiątek genów, spośród których 40 poznano pod względem molekularnym. Biorą w nim także udział, obok elementów budulcowych, liczne enzymy (kinazy i GTPazy) oraz hormony, przede wszystkim etylen i auksyny. Doświadczenia na rzodkiewniku wykazały, że podawanie roślinie typu dzikiego kwasu 1-aminocyklopropano-1-karboksylowego (ACC), związku będącego prekursorem etylenu, prowadzi do wytworzenia włośników w nietypowych miejscach, zaś podanie aminowinyloglicyny (AVG), inhibitora syntezy etylenu, skutkuje powstaniem korzeni pozbawionych włośników.