Aleksander Olchowicz (ur. 9 sierpnia 1898 w Warszawie, zm. 3 września 1954 w Krakowie) – polski dziennikarz, polityk, poseł do Krajowej Rady Narodowej (1946–1947) i do Sejmu Ustawodawczego (1947–1952), działacz wojskowy i sportowy.
Życiorys Syn Konrada (1858–1924) i Heleny z Szymanowskich (1868–1946). W 1912 został uwięziony za udział w demonstracjach antyrosyjskich. W 1915 ukończył gimnazjum E.Konopczyńskiego w Warszawie, po czym wstąpił do Legionów Polskich. W 1918 został oficerem zawodowym Wojska Polskiego. W dwudziestoleciu międzywojennym był działaczem sportowym, pracował w Wydziale Prasowym MSZ oraz jako sekretarz redakcji „Kuriera Warszawskiego”. Wiceprezes Polskiego Związku Lawn Tenisowego (PZLT), wiceprezes i członek honorowy sekcji tenisa W.K.S. Legia.
Podczas II wojny światowej współtworzył organizacje ruchu oporu „Związek Czynu Zbrojnego”, której był wicekomendantem (1939–1941). Pełnił obowiązki wiceprezesa i szefa Wydziału Politycznego Polskiego Związku Wolności. Wziął udział w powstaniu warszawskim jako porucznik – dowódca oddziałów PZW, ps. Leliwa, Sawicki. Był delegatem do Powstańczego Porozumienia Demokratycznego jako przedstawiciel „Centralizacji”.