Szczyt wschodni ozdobiony jest trzema ostrołukowymi blendami.
Kościół został uszkodzony w trakcie II wojny światowej. Zniszczeniu uległ wówczas hełm wieży, na której prawdopodobnie znajdował się niemiecki punkt obserwacyjny. Po wojnie w kościele posługiwali początkowo księża jezuici ze szczecińskiej parafii św. Andrzeja Boboli, a następnie księża z parafii św. Józefa. Konsekracja kościoła miała miejsce w 1950 roku. W 1951 roku erygowana została parafia. W latach 80. XX wieku miał miejsce remont kościoła, w trakcie którego m.in. odbito tynki zewnętrzne, odsłonięto zamurowany portal południowy i wymieniono posadzkę oraz strop. W oknach wstawione zostały nowe witraże według projektu Brunona Tode, wykonane w szczecińskim warsztacie Ratajskiego.
Wnętrze i wyposażenie Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Na ścianie zachodniej umieszczona jest drewniana empora. W kościele zachował się XVIII-wieczny barokowy ołtarz główny, w którym umieszczony jest malowany na desce obraz olejny ze sceną Zdjęcia z Krzyża. Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku został on poddany konserwacji w pracowni Tadeusza Makulca w Szczecinie.