Sonata D-dur na flet i fortepian op. 94 – sonata na flet poprzeczny i fortepian; utwór kameralny napisany przez Siergieja Prokofjewa w latach 1942–1943.
Prawykonanie utworu odbyło się 7 grudnia 1943 w Moskwie. Partię fletu wykonał Mikołaj Charkowski, któremu akompaniował Swiatosław Richter. W 1946 nakładem wydawnictwa Muzgiz ukazały się nuty kompozycji w transkrypcji na skrzypce i fortepian (wersji pierwotnej nie wydano drukiem).
Historia Prokofjew zaczął pisać Sonatę we wrześniu 1942, podczas pobytu w Ałmaty. Dzieło zostało ostatecznie ukończone jesienią następnego roku, kiedy to autor przebywał od lata w Mołotowie.
Budowa Kompozycja składa się z czterech części: Moderato – forma sonatowa o śpiewnym temacie głównym oraz prostą fakturą ekspozycji Presto – scherzo w formie ronda z tematem pobocznym stylizowanym na walc oraz środkowym kuplettem w metrum dwudzielnym o charakterze ludowym Andante – o repryzie przypominającej Sonatę skrzypcową Claude’a Debussy’ego Allegro con brio – rondo o marszowym refrenie nawiązującym do Piotrusia i wilka oraz temacie obocznym przypominającym temat oboczny z I części Symfonii klasycznej
Charakter Sonaty jest pogodny. Nawiązuje ona do estetyki Symfonii klasycznej i I koncertu skrzypcowego Prokofjewa. Czas trwania utworu wynosi ok.