Kleopatra w niewoli (oryg. fr. Cléopâtre captive) – dramat Étienne’a Jodelle’a wystawiony w 1553, wydany w druku po śmierci autora w 1574.

Okoliczności powstania utworu Powstanie Kleopatry w niewoli wiązało się z fascynacją twórców z kręgu Plejady literaturą antyczną oraz chęcią stworzenia od podstaw nowej literatury francuskojęzycznej opartej na wzorcach starożytnych i wzbogacającej je. Jodelle zrealizował to założenie w swoim dramacie, mimo faktu, że Obrona i uświetnienie języka francuskiego, główny manifest Plejady, poświęcała teatrowi niewiele miejsca, przypisując najwięcej zadań poezji.

Treść Duch Antoniusza pojawia się przed schwytaną przez Oktawiana Kleopatrą i oznajmia jej, że jedynym ratunkiem przed hańbą jest dla niej samobójstwo. Kobieta zaczyna zastanawiać się, czy powinna tak właśnie postąpić. Tymczasem Oktawian zastanawia się, co powinien uczynić z uwięzioną i czy władczyni Egiptu, uznając swoje położenie za hańbę, nie zechce targnąć się na swoje życie. Następnie Kleopatra staje przed nim i ofiarowując mu swoje bogactwa próbuje wywołać u niego uczucie litości. Wobec fiaska tych starań popełnia decyzję o samobójstwie. Oktawian odchodzi, o śmierci kobiety donosi mi służący.